Ponad 50 lat temu powstała koncepcja wilgotnego leczenia ran. George Winter po raz pierwszy opisał tą metodę i zastosował w praktyce [1]. Przyczyniło się to do zmiany sposobu myślenia i leczenia ran trudno gojących się. Od tamtego czasu pojawiło się wiele opatrunków, które dały początek obecnie stosowanym, nowoczesnym materiałom w leczeniu ran [2]. Dzisiaj na rynku dostępna jest duża liczba, różnych opatrunków. Jednak w myśl koncepcji wilgotnego leczenia ran posiadają one cechy wspólne, jakimi są ochrona rany przed środowiskiem zewnętrznym, utrzymanie wilgotności, nieprzyleganie do rany, brak toksyczności i właściwości alergizujących oraz nie uszkadzanie nowo powstałych tkanek podczas wymiany opatrunku. Z czasem okazało się, że na proces gojenia ran wpływa szereg czynników, które niekoniecznie związane są z sama raną, np.sposób odżywienia osoby, której rana dotyczy.

 

Rany trudno gojące się stanowią bardzo poważny problem zarówno dla lekarzy, pielęgniarek, jak i dla pacjentów. Obecnie coraz więcej osób cierpi z powodu ran przewlekłych. Szacuje się, że w Europie jest to około 1,5-2 milionów osób [3]. Najnowsze dane mówią o 3500 osobach/milion, które będą żyły z taką raną, a u ponad 500 z nich będzie ona obecna przez ponad rok! [3] Zagadnienie leczenia ran trudno gojących się jest bardzo złożone. Dodatkowo każda rana jest inna i posiada różny czynnik etiologiczny. Dlatego naszym celem jest dostarczanie i propagowanie najbardziej aktualnej wiedzy i metod leczenia ran trudno gojących się. W dobie pandemii COVID-19 napotykamy trudności w dostarczaniu aktualnych informacji i wiedzy o sposobach, stosowanych środkach i wyrobach medycznych przeznaczonych do leczenia ran. Temu celowi służy nowa zakładka dostępna na stronie naszego towarzystwa

 

CYTOWANIE:

[1] Winter G.D., Formation of the scab and the rate of epithelization of superficial wounds in the skin of young domestic pig, Nature 1962; 193: 293-294.

[2] Donnelly F., European perspective on biomaterials for health, EWMA Journal 2015; 15:54-58.

[3] Lindholm C, Searle R. Wound management for the 21st century: combining effectiveness and efficiency. Int Wound J 2016;13(Suppl. 2): 5–15.

Z uwagi na ograniczoną możliwość kontaktowania się i informacji pracowników służby zdrowia w okresie epidemii COVID-19, umożliwiamy za pośrednictwem strony PTLR przekazywanie materiałów edukacyjnych producentów środków  stosowanych w leczeniu ran.